BIOMONITORING

W biomonitoringu wód wykorzystuje się naturalnie występujące organizmy. Są to gatunki wskaźnikowe, zwane również bioindykatorami lub biowskaźnikami. Należą do nich ryby z gatunku Gnathonemus petersii, niektóre owady wodne, a także małże słodkowodne. Bioindykatory, w odróżnieniu od czujników zaprojektowanych przez człowieka, reagują na zagrożenia, które wcześniej nie zostały przewidziane. Jest to podstawowa zaleta biowskaźników.

Biomonitoring umożliwia kontrolowanie:

  • jezior, rzek, stawów;
  • zrzutów z oczyszczalni;
  • punktów ujęć wody i stacji jej uzdatniania.

Małże słodkowodne

Biomonitoring polega na zainstalowaniu w wybranych miejscach zbiorników stacji monitorujących. Mają one postać niewielkich pojemników, które zawierają skupiska małży. Małże nie tylko monitorują środowisko wodne. Są także naturalnymi filtrami, ponieważ poszukując pożywienia, nieustannie oczyszczają wodę. Małże są stale obserwowane i na podstawie ich reakcji jesteśmy w stanie oszacować, czy w danym zbiorniku doszło do zanieczyszczenia. Małże jako naturalne sensory reagują na zmiany w trofii zbiornika.

Trofia to zbiór pierwiastków chemicznych obecnych w wodzie i w osadach na dnie zbiornika. Gdy do wody dostaną się szkodliwe substancje, mięśnie małża zaczynają dynamicznie się obkurczać, a klapy jego muszli poruszają się. Każdy taki ruch jest rejestrowany i interpretowany przez specjalistyczny komputer monitorujący. W przypadku zagrożenia, system wysyła odpowiedni komunikat. Zaletą takiego biomonitoringu jest jego uniwersalność oraz jego nieustanna aktywność. Obserwacja może trwać bez przerwy. Posiadanie tak zaawansowanej technologii pozwala na znacznie szybsze reagowanie i prewencje przed nadchodzącym zagrożeniem, jest to system wczesnego ostrzegania.